ΟΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΟΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Κάπου εκεί μεταξύ παιδικότητας, εφηβείας και ενός φευγαλέου βλεφαρίσματος  μας βρήκε η ενηλικίωση. Άλλους έντρομους και άλλους έτοιμους για μάχη. Άλλους οραματιστές και άλλους ορθολογιστές. Άλλους νωρίτερα και άλλους αργότερα. Άλλους βεβιασμένα και άλλους  παρωχημένα. Άλλοι έτρεξαν στην πρώτη γραμμή και άλλοι κρυφτήκαν όσο καλύτερα μπορούσαν, μην αναρωτιέστε από ποιόν, ξέρετε πολύ καλά όλοι. Μα φυσικά από τον ίδιο τους τον εαυτό!

ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ (ΚΥΡΙΟΣ ΕΜΑΥΤΟΥ)

 

Πόσες φορές αφήσαμε τους άλλους να μας γεμίσουν με θυμό; Πόσες φορές δεν κρατηθήκαμε και είπαμε πράγματα που πλήγωσαν τον συνάνθρωπό μας και μετά μας άφησαν πικρία; Πόσες φορές παραφερθήκαμε και βγήκαμε εκτός ορίων; Πόσες φορές δεν κλάψαμε και πόσες κάναμε άλλους να κλάψουν. Αμέτρητες! Ούτε που τις χωρά ο ανθρώπινος νους κι η μνήμη…

Κι όλα αυτά γιατί; Για χάρη εκείνου του εγωισμού, που δεν μας αφήνει να ημερέψουμε στιγμή. Όλα στο βωμό εκείνου του εγωκεντρισμού, που τον αφήνουμε να κλείνει την πόρτα κατάμουτρα στη αγάπη και δεν κάνουμε τίποτα. Παρά μόνο μένουμε θεατές στο ολοκαύτωμα της ψυχικής μας ηρεμίας και της ίδιας μας της ζωής.

Είναι τόσο δύσκολος  αγώνας να κρατήσει κάποιος ορθή  πορεία, όσο  εύκολο είναι να ξεφύγει από την πορεία του και να χαθεί. Θέλει συνεχή αγώνα εσωτερικό και εξωτερικό. Θέλει όλες σου οι δυνάμεις να παλεύουν να αποκτήσουν και να διατηρήσουν μετέπειτα την εγκράτεια. Δεν είναι δα εύκολο πράγμα να ημερέψεις και να πείσεις ένα θηρίο να κλειστεί στο κλουβί. Πρέπει να μάθουμε πρώτα τον εαυτό μας και μετά να τον κάνουμε να κινείται εντός των ορίων και όχι ανεξέλεγκτα. Με την εγκράτεια αυτό πετυχαίνεις, να πορεύεσαι μέσα στα όρια. 

Καλό θα ήταν να προσπαθούμε αδιάκοπα να νικούμε τους εμπαθείς λογισμούς με γνώμονα κάθε φορά την εγκράτεια και την αγάπη προς τον πλησίον. Η αγάπη δεν πρέπει να παραμερίζεται και να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Πρέπει πάντα να έχει πρωτεύοντα ρόλο στις σκέψεις και τις πράξεις μας. Πρέπει διαρκώς να καταφέρνουμε να εναντιωνόμαστε με περίσσιο θάρρος και γενναιότητα ενάντια στο θυμό, τις καταστροφικές επιθυμίες και τους πονηρούς λογισμούς, που τριβελίζουν τη ζωή μας. Πρέπον είναι, λοιπόν, να αφιερώσουμε έστω και μια γωνίτσα στην εγκράτεια, που τόσα μας προσφέρει.

Δεν πρέπει να στερούμε την ευκαιρία για ηρεμία και αγαλλίαση από τον εαυτό μας. Του το οφείλουμε να κάνουμε αυτήν την προσπάθεια. Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι που μας βοηθούν να εξοικειωθούμε με την εγκράτεια.  Η νηστεία είναι ένας από τους  δικούς μου τρόπους. Μην το βλέπετε σαν θρησκευτικό  εξαναγκασμό, αλλά επιλογή. . .Δεν αναφέρομαι τόσο στην διατροφική νηστεία, όσο στην ψυχοσυναισθηματική . Για παράδειγμα άλλοι προτιμούν το διαλογισμό, άλλοι την ανάγνωση, την πνευματική θεωρία και άλλοι την προσευχή. Ο καθένας πρέπει να βρει αυτόν που του ταιριάζει και να τον πράττει όσο το δυνατόν συχνότερα μέχρι να καταφέρει το διαρκές και αδιάκοπο.

            Η εγκράτεια εξευγενίζει τον άνθρωπο. Τον βοηθά να καθαρίσει  την ψυχή από κάθε καταστροφικό πάθος.  Με την πολύτιμη βοήθειά της απελευθερώνεται  το ανθρώπινο πρόσωπο από τα δεσμά των κακών έξεων. Όταν ο άνθρωπος είναι ήρεμος ψυχικά τότε αυτό θα συντελέσει και  στην καλή υγεία του σώματος. Κανείς ποτέ δεν αρρώστησε από την εγκράτεια. Απεναντίας, η ακράτεια και η πλησμονή γίνεται πρόξενος πολλών ψυχοσωματικών ασθενειών, που στις μέρες μας βασανίζουν πολλούς. Ο σύγχρονος άνθρωπος, μπορεί να είναι δεμένος πάνω στο όχημα της υπερκαταναλωτικής και υλιστικής κοινωνίας και δύσκολα  μπορεί να εννοήσει την ωφέλεια της εγκρατείας αλλά με υπομονή και επιμονή μπορεί να κάνει θαύματα.

Σωτηρούλα Ευθυμιάδου

ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ

Πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι; Πόσο περίεργοι; Ο καθένας με το δικό του υπόβαθρο, τις δικές του ιδιαιτερότητες, τις δικές του ευαισθησίες και τις δικές του ανησυχίες. Και οι σχέσεις.. Πόσο περίπλοκες και δύσκολες και αυτές; Ή μήπως όχι;  Υπάρχουν ιδανικές σχέσεις; Πόσες διαφορετικές επιθυμίες και πόσοι ατέλειωτοι κανόνες διέπουν τη ζωή μας; Πόσα «πρέπει» και πόσους «περιορισμούς» έχουμε αφήσει να καθορίζουν τις πράξεις, τις σκέψεις και τις αντιδράσεις μας; Ξέρουμε τι θέλουμε; Ξέρουμε τι ψάχνουμε τελικά ; Τι είναι αυτό που μας ταιριάζει; Η συντροφικότητα ή η μοναχικότητα; Έχουμε αναλογιστεί ποτέ ειλικρινά; Ή απλά κλείσαμε τα μάτια και ακολουθήσαμε το δρόμο που μας χάραξαν από φόβο ή και δειλία να παλέψουμε για αυτό που ενδόμυχα επιθυμούμε …;

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΜΕΤΑΔΟΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΙΟΥ

Οδηγίες

ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ ΔΙΧΩΣ ΠΡΟΣΩΠΟ

Υπάρχουν κάτι άνθρωποι που έχουν αγγελική μορφή και παρουσιάζονται αφενός  με ένα πολύ καλό και φιλικό πρόσωπο και είναι καλοσυνάτοι και βολικοί, αφετέρου όμως είναι πάντα θιγμένοι και θύματα. Παραδόξως, όλοι τους έχουν αδικήσει, τους έχουν εκμεταλλευτεί και τους έχουν χρησιμοποιήσει. Την ίδια στιγμή που εσείς προσπαθείτε να βρείτε τρόπους να βοηθήσετε και να τους κάνετε να νιώσουν καλύτερα, εκείνοι σας κατηγορούν σε άλλους ως θύτες τους! Εκείνη τη στιγμή, εμφανίζεται ο άλλος τους εαυτός, ο πραγματικός και πάνω απ’ όλα σατανικός.

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ

Άραγε έχουμε αναλογιστεί πόσο σκοτάδι και πόσο φως κρύβεται μέσα σε ένα γυναικείο μυαλό;  Πώς βλέπουμε τον εαυτό μας; Πώς μας βλέπουν οι άλλοι; Πόσο αποφασιστικές μπορούμε να γίνουμε; Πώς  ταυτόχρονα με μια μαχήτρια ζει παράλληλα και μια τρομαγμένη;  Ποιες οι ανάγκες μας;  Οι φοβίες μας; Τα πραγματικά μας όνειρα; Τα πρέπει και τα θέλω μας; Οι προτεραιότητες μας;

Έχοντας γίνει τόσες μάχες και έχοντας δοθεί τόσοι αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών, για τη θέση τους στην κοινωνία για την ίδια τους τη ζωή, στέκεσαι μια στιγμούλα έξω απ’ όλα και συνειδητοποιείς ότι μάλλον μας χρύσωσαν το χάπι ή μήπως το χρυσώσαμε εμείς οι ίδιες;

ΤΑ ΑΤΙΘΑΣΑ ΠΑΙΔΙΑ ~ ΕΥΛΟΓΙΑ Ή ΟΧΙ ;

Πολλές φορές σε συζητήσεις μεταξύ φίλων ή μεταξύ των γονιών είτε σε προσωπικές μας αναζητήσεις έχει γίνει λόγος για την ανυπακοή των παιδιών ∙ είτε πρόκειται για παιδιά φίλων είτε για δικά μας, ακόμη και ξένα παιδιά που τα συναντούμε τυχαία . Αναφέρομαι σε εκείνη την τακτική των μικρών, όπου παριστάνουν, ότι δεν ακούν ή απλά αδιαφορούν, όταν τους λέμε κάτι, και καταφέρνουν να δοκιμάζουν τις αντοχές και τα νεύρα μας.

Ποιος όμως είναι ο πραγματικός λόγος που το κάνουν αυτό; Είναι ένας, ή πολλοί; Ποιους λόγους επικαλούνται τα ίδια τα παιδιά δικαιολογώντας την αντίδρασή τους ή καλύτερα την μη ανταπόκρισή τους; Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που μας απασχολούν και πολλές φορές μας «βασανίζουν».

ΠΑΙΔΕΙΑ Ή ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

                

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε, ότι η νοσηρότητα του εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελλάδα παρασύρει μαθητές , γονείς αλλά και εκπαιδευτικούς σε ένα μονοπάτι δύσβατο και αδιέξοδο.

                Από προσωπική εμπειρία ως μαθήτρια αλλά και ως εκπαιδευτικός θα έλεγα ότι ο δασκαλισμός, ο ραγιαδισμός  και η σκλαβοποίηση της ψυχής του Έλληνα καλά κρατεί αιώνες τώρα. Και όσες μάχες και αγώνες δοθήκανε γι’ αυτή την πολυπόθητη εξυγίανση της εκπαίδευσης και της κοινωνίας ολάκερης εις μάτην.

                Παρατηρώντας τους σημερινούς μαθητές (αλλά και παλαιότερους) αμέσως αντιλαμβάνεσαι πως έχουν χάσει τη διάθεσή τους για μάθηση, και βρίσκονται φυλακισμένοι σε ένα εκπαιδευτικό  σύστημα, που το μόνο που καταφέρνει, εν τέλει, να τους δώσει είναι άγχος, κούραση και αδιαφορία.  Ένα εκπαιδευτικό σύστημα βασισμένο στη συλλογή πτυχίων, στην δημιουργία παπαγαλάκηδων και άνευρων  πτυχιούχων και με βασικούς πυλώνες τον στείρο  ανταγωνισμό, την μαθητική ανία και τη βαθμοθηρία.

"ΜΗΔΕΝ ΠΕΡΙ ΠΛΕΙΟΝΟΣ ΠΟΙΟΥ ΠΡΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ"

  "Να φροντίζεις περισσότερο για το δίκαιο απ΄οτιδήποτε άλλο"     (Πλάτων)  

Δικαιοσύνη, το υπέρτατο αγαθό!  

Όσο εύκολη είναι άλλο τόσο και δύσκολη, πολλές φορές ακόμη και ακατόρθωτη.

      Είναι αυτό το αγαθό, το οποίο δεν έχει ως στόχο την ευτυχία, την ευδαιμονία αυτού που ενεργεί αλλά του συνανθρώπου. Σπάνια συναντούμε άκρατη δικαιοσύνη καθότι για να την απονέμει κάποιος θα πρέπει να έχει ψυχή άφθαρτη, ελεύθερη και να ζει μέσα στην ανιδιοτέλεια ∙ πράγμα σπάνιο.

      Ποιος καθορίζει τι είναι δίκαιο και τι άδικο; Άλλοτε η ανάγκη , άλλοτε η νομοτέλεια και πάντα η συγκυρία. Συναντούμε  μάνες να αδικούν τα ίδια τους τα παιδιά, συζύγους που ορκίστηκαν αιώνια πίστη να κατασπαράσσουν ο ένας τον άλλον και αδέρφια, που βγήκαν από την ίδια κοιλιά, να αδικούν και να γίνονται ξένοι.

       Μα πώς φτάνει ο άνθρωπος σε τέτοιο σημείο; Γιατί αφού το καλό και το δίκαιο είναι τόσο ωφέλιμο στη ζωή αλλά κυρίως στην ηρεμία της ψυχής, το απορρίπτουν και δέχονται το κακό; Μήπως γινόμαστε εγωιστές οι άνθρωποι και θαμπωνόμαστε; Χάνουμε το φως της δικαιοσύνης βάζοντας πάνω απ’ όλα τον εαυτό μας; Ξεχνάμε πόσο όμορφο είναι όταν κάποιος συνάνθρωπος πράττει το δίκαιο σε εμάς. Πόση ανακούφιση γεμίζει η ψυχή μας. Μόνο θυμόμαστε αν κάποιος μας αδικήσει.

ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΡΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΣΤΑΘΜΟ

                 

                 Εφήμερες αγάπες.. Προσχεδιασμένοι έρωτες.. Δυσλειτουργικοί ενήλικες.. Χαοτική Κατάσταση. Γυρνάς το βλέμμα σου τριγύρω και βλέπεις νέους, που με την πρώτη δυσκολία να τα παρατούν. Με τα πρώτα σύννεφα να διαλύουν δεσμούς και οικογένειες και αναρωτιέσαι γιατί…

Η ΕΥΤΥΧΙΑ

Η ΕΥΤΥΧΙΑ

      Όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσα κι αν ψάξεις, όσα κι αν δεις και αν γευτείς πάντα την ευτυχία θα ψάχνεις. Στο γέλιο ενός μωρού ή στη χαρά του σκύλου, όταν σε βλέπει. Πάντα αυτήν… από μωρό ακόμη! Άραγε τη βρίσκει κανείς; Κι αν τη βρει  μένει για πάντα ή διαρκεί όσο ένα βλεφάρισμα; Όλη μου την ζωή την κυνηγώ σαν το σκυλί τη μυρωδιά, κι όλο που λέω πως τη βρήκα , μέσα απ’ τα χέρια μου τη χάνω…
 Μα τι πάει να πει «ευτυχία» ; Τι την ορίζει; Ποιος την καθορίζει; Πώς τη μελετά κανείς, για να την καταλάβει και να τη βρει; Ποιο βιβλίο να διαβάσω και ποιον γέρο σοφό να συμβουλευτώ; Σε ποιον Θεό πιστεύει; Που κρύβεται ; Ποιος την έχει βρει;  Και πού την έχει;

ΕΡΩΤΑΣ = ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΤΙΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ + ΑΓΑΠΗ = ΝΑ ΕΡΩΤΕΥΕΣΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ

      Όλοι μας, είτε λίγο είτε πολύ, είτε το παραδεχόμαστε είτε το αποκρύπτουμε εντέχνως, ένα πράγμα θέλουμε ∙ Να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Να αφεθούμε στα χέρια του θεού Έρωτα και να μας μεταμορφώσει, όπως μόνο εκείνος ξέρει. Τι νόημα έχει η ζωή χωρίς τον έρωτα, χωρίς την αγάπη…;

ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

     Το καλοκαιράκι ή το μεσοχείμωνο… την άνοιξη ή το φθινόπωρο καμία σημασία απολύτως δεν έχει. Γιατί όλες οι εποχές είναι κατάλληλες για να ταξιδεύεις! Κάθε μέρα είναι κατάλληλη για μια νέα περιπέτεια. Όποιος έχει βγει από τα στενά όρια ασφαλείας μπορεί να ταυτιστεί με αυτή την άποψη. Κοντά ή μακριά … φθηνά ή ακριβά τα ταξίδια είναι τόσο συναρπαστικά και συνάμα ωφέλημα για την υγεία αλλά και την ψυχολογία μας.

     Κάπου διάβασα πως τα ταξίδια είναι «επένδυση στην εμπειρία», δε θα μπορούσα να το θέσω καλύτερα. Κάθε ταξίδι είναι μια μοναδική εμπειρία. Ακόμη και στο ίδιο μέρος να πάτε ποτέ δεν θα είναι το ίδιο. Δε θα συναντήσετε τους ίδιους ανθρώπους αλλά κι αν ακόμη τους συναντήσετε δεν θα είναι οι ίδιοι ποτέ, ούτε εσείς θα είστε ίδιοι από την τελευταία φορά. Όλα αλλάζουν τίποτα δε μένει ίδιο. Μονάχα εκείνη η λαχτάρα και η προσμονή πριν φύγεις, πριν πας να ανακαλύψεις ένα νέο τόπο, να βιώσεις νέες εμπειρίες.

Η ΖΩΗ , ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

     

Η χρήση του διαδικτύου στις μέρες μας έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας, τόσο στους ενηλίκους όσο και στα παιδιά.  Καθημερινά βλέπουμε παιδιά αλλά και εφήβους να χειρίζονται τόσο καλά την τεχνολογία που πολλές φορές μας εκπλήσσουν. Πλέον η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας και βρίσκεται παντού τριγύρω μας. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στα παιδιά κυρίως να βρίσκονται συνεχώς απασχολημένα με το διαδίκτυο (online).      Οι δυνατότητες του είναι απεριόριστες και κανείς δε μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Άπειρες ευκαιρίες για διασκέδαση, επιμόρφωση αλλά και εκπαίδευση υπάρχουν ελεύθερες και διαθέσιμες. Εκτός από αυτά το διαδίκτυο προσφέρει έναν τεράστιο αριθμό από δωρεάν βιβλία, παιχνίδια αλλά και κοινωνικά μέσα δικτύωσης, γεγονός που το καθιστά θελκτικό και πολύτιμο σε μικρούς και μεγάλους. Τι γίνεται όμως όταν τα παιδιά έρχονται σε επαφή με το διαδίκτυο και εκείνο μετατρέπει τη διασκέδαση σε κίνδυνο;

Η ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Τις τελευταίες δεκαετίες η χώρα μας δέχεται έναν συνεχώς αυξανόμενο αριθμό μεταναστών και παλιννοστούντων, γεγονός που έχει καταστήσει ξεκάθαρο, ότι η Ελλάδα είναι μια πολυπολιτισμική κοινωνία πλέον.  

     Η πολυπολιτισμικότητα δεν είναι προνόμιο μόνο της ελληνικής κοινωνίας και δεν αναφέρετε μόνο σε μετακινήσεις (έννομες και παράνομες) πληθυσμών αλλά και στην επικράτηση υπερεθνικών οικονομικών συστημάτων , την ευρωπαϊκή ενοποίηση και την διεθνή επικοινωνία.  

     Η υπάρχουσα αυτή κατάσταση  δημιουργεί μια αλληλεξάρτηση μεταξύ των λαών. Υπάρχει συνεχόμενη και εναλλασσόμενη πολιτιστική  επαφή και επικοινωνία, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική και την οικονομία.

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΑ ΔΙΝΕΙΣ ΟΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ

«Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΑ ΔΙΝΕΙΣ ΟΛΑ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ»

     Έρχεται κάποια στιγμή, όπου έχεις κουραστεί να ζεις τη ζωή σου λες και βρίσκεσαι σε στρατιωτική άσκηση. Συνειδητοποιείς ότι πέρασες το μεγαλύτερο διάστημα μέσα στο άγχος και τα μεγαλεπήβολα  σχέδια. Από παιδί ακόμα δε σε αφήσανε να γεμίσεις το χρόνο σου με παιχνίδια και ανεμελιά, παρά σε βάλανε σε μια φιλοσοφία στέρησης της παιδικότητας και καλλιέργειας του επαγγελματισμού. Για ένα καλύτερο μέλλον σου λέγανε και εσύ δούλευες υπερωρίες για να το πιάσεις, έστω να το αγγίξεις. Και ποτέ δεν ήταν αρκετά τα όσα έκανες, πάντα χρειαζόταν λίγο παραπάνω. Κι εσύ πατούσες τέρμα το γκάζι για ένα όνειρο άπιαστο. Δε σου είπαν πως αν δε ζήσεις το παρόν, στιγμούλα στιγμούλα , μέλλον δεν πρόκειται να απολαύσεις. Γιατί εκεί ήταν και είναι η ουσία. Στο παρόν!

ΑΝΑΣΑΝΕ ΤΟΣΟ ΒΑΘΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

"ΑΝΑΣΑΝΕ ΤΟΣΟ ΒΑΘΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"

Πόσες φορές έβαλες τον εαυτό σου πίσω ή παρακάτω για να νιώσει κάποιος καλύτερα; Πόσες φορές υποδούλωσες το εγώ σου για τα πρέπει και τα θέλω των άλλων;
Πόσες φορές ένιωσες μαριονέτα στα χέρια ανθρώπων, που δεν τους ενδιέφερε πως νιώθεις; Πόσες φορές έριξες τον εγωισμό σου κι άφησες ανθρώπους που αγαπούσες να σε εκμεταλλευτούν; Πόσες φορές έπνιξες τις επιθυμίες σου για τις απαιτήσεις άλλων; Πόσες φορές ξέχασες να φροντίσεις εσένα και αμέλησες τους στόχους σου; Αναλογίσου και σταμάτα να πνίγεσαι..Τώρα!

«ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ»

 Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία βρίσκει μεν τα βήματά της όπως λέγεται, αλλά παραμένει αδύναμη και φιλάσθενη , το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ελπίζεις. Η δημοσιονομική εξυγίανση είχε τεράστιο κόστος και οι πιστωτές δεν υπολόγισαν τις καταστροφικές συνέπειες των προγραμμάτων λιτότητας στην οικονομία της χώρας και όχι μόνο. Οι κινήσεις αυτές έσπρωξαν, θα λέγαμε, τη χώρα στη βαθύτερη και πιο  παρατεταμένη ύφεση που έζησε ποτέ ευρωπαϊκό κράτος εν καιρώ ειρήνης.

    Οι πολιτικές που ακολούθησαν τόσα χρόνια εξουθένωσαν τον λαό όχι μόνο οικονομικά αλλά και σε όλα τα άλλα επίπεδα της καθημερινότητάς τους. Την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα πολλά σπίτια έκλεισαν, πολλές οικογένειες διαλύθηκαν, πολλά χαμόγελα έσβησαν. Και το χειρότερο όλων..; Το ελπιδοφόρο φρέσκο αίμα χύθηκε στις πρωτεύουσες όλου του κόσμου και αυτοί που μείνανε;  Αυτοί έχουν να παλέψουν πολλά θηρία και την μέρα και τη νύχτα.

Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ

Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ

      Υπάρχουν κάποια άτομα που δε βλέπουν, ούτε αισθάνονται τον κόσμο όπως εμείς.  Υπάρχουν άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία. Υπάρχουν άτομα με περιορισμένη, επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφορά. Κάποιες ψυχές ελεύθερες, ανυπότακτες, συναρπαστικές.

«ALMA LIBRE = ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΨΥΧΗ»

«ALMA LIBRE = ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΨΥΧΗ»

     Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με εκατομμύρια ψυχές. Παντός είδους. Ψυχές κενές, ψυχές άρρωστες, ψυχές ερωτευμένες, πληγωμένες, διεστραμμένες, ψυχές ήρεμες, ψυχές απροσάρμοστες, επαναστατικές, ψυχές εγκλωβισμένες, διχασμένες, ψυχές χαμένες.. Αν είμαστε τυχεροί όμως μια στο τόσο συναντούμε και καμιά ψυχή ελεύθερη!