"ΜΗΔΕΝ ΠΕΡΙ ΠΛΕΙΟΝΟΣ ΠΟΙΟΥ ΠΡΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ"

  "Να φροντίζεις περισσότερο για το δίκαιο απ΄οτιδήποτε άλλο"     (Πλάτων)  

Δικαιοσύνη, το υπέρτατο αγαθό!  

Όσο εύκολη είναι άλλο τόσο και δύσκολη, πολλές φορές ακόμη και ακατόρθωτη.

      Είναι αυτό το αγαθό, το οποίο δεν έχει ως στόχο την ευτυχία, την ευδαιμονία αυτού που ενεργεί αλλά του συνανθρώπου. Σπάνια συναντούμε άκρατη δικαιοσύνη καθότι για να την απονέμει κάποιος θα πρέπει να έχει ψυχή άφθαρτη, ελεύθερη και να ζει μέσα στην ανιδιοτέλεια ∙ πράγμα σπάνιο.

      Ποιος καθορίζει τι είναι δίκαιο και τι άδικο; Άλλοτε η ανάγκη , άλλοτε η νομοτέλεια και πάντα η συγκυρία. Συναντούμε  μάνες να αδικούν τα ίδια τους τα παιδιά, συζύγους που ορκίστηκαν αιώνια πίστη να κατασπαράσσουν ο ένας τον άλλον και αδέρφια, που βγήκαν από την ίδια κοιλιά, να αδικούν και να γίνονται ξένοι.

       Μα πώς φτάνει ο άνθρωπος σε τέτοιο σημείο; Γιατί αφού το καλό και το δίκαιο είναι τόσο ωφέλιμο στη ζωή αλλά κυρίως στην ηρεμία της ψυχής, το απορρίπτουν και δέχονται το κακό; Μήπως γινόμαστε εγωιστές οι άνθρωποι και θαμπωνόμαστε; Χάνουμε το φως της δικαιοσύνης βάζοντας πάνω απ’ όλα τον εαυτό μας; Ξεχνάμε πόσο όμορφο είναι όταν κάποιος συνάνθρωπος πράττει το δίκαιο σε εμάς. Πόση ανακούφιση γεμίζει η ψυχή μας. Μόνο θυμόμαστε αν κάποιος μας αδικήσει.

      Θεωρώ πως μια τόση βαθιά έννοια, όπως η δικαιοσύνη δεν διδάσκεται ορθά, ούτε στο σπίτι, ούτε στο σχολείο, μα ούτε και στην εκκλησία. Όλοι  μπερδεύουν τη δικαιοσύνη με την ισότητα. Μα ότι είναι ίσο δεν είναι απαραίτητα δίκαιο. Και αν αναλογιστούμε λίγο θα βρούμε δεκάδες παραδείγματα, όπως το εκπαιδευτικό σύστημα ή το εξεταστικό. Ακόμη και η κρατική δομή δεν είναι δίκαιη, όσο κι αν πασχίζει να αποδείξει το αντίθετο.

       Μια αρετή δύσκολη, βυθισμένη στην απλότητα της, έχει χάσει όλη την ουσία της στο δρόμο προς την πράξη. Πόσοι από εμάς γνωρίζουν ότι η δικαιοσύνη είναι ένα αγαθό που αφορά τον συνάνθρωπο και μόνον αυτόν; Κι από εμάς που το γνωρίζουμε πόσοι το εφαρμόζουμε; Όλοι λέμε με αδίκησε αυτός ∙ ποτέ κανείς δε σκέφτηκε καθαρά και γάργαρα, πως αυτόν τον άνθρωπο πρέπει να τον δικαιώσω.  Γιατί από εκεί ξεκινάνε όλα. Από το «εγώ». Για να καταρρίψεις τα τείχη και να δεχθείς τις αρετές να ανθίσουν πρέπει να ξεχάσεις το «εγώ» σου.

         Τα αγαθά, λέει, με κόπο αποκτώνται. Γιατί δεν μας μαθαίνουν το απλό από παιδιά; Γιατί δεν καλλιεργούμε τις αρετές  μας από τα μικράτα μας; Γιατί ανατρέφουμε μανιοκαταθλιπτικούς και ανισσόροπους ενήλικες;  Εξαρτημένα άτομα από κούνια; Γιατί γινόμαστε συνεργοί στο έγκλημα; Άραγε έχει αναλογιστεί κανένας γονιός , εκπαιδευτικός, πνευματικός κλπ πώς θα σωθούμε από τη μάστιγα του νεότερου κόσμου; Τον εγωισμό; Τρέχουν όλοι να βρούνε αντίδοτα και θεραπείες στους ιούς και στις σωματικές ασθένειες. Κανείς δεν αναλογίστηκε πως να σταματήσει το εγώ του.

      Αδικώ τον συνάνθρωπο, γιατί πάνω απ’ όλους βάζω τον εαυτό μου. Δεν με ενδιαφέρει τι θα πάθει και τι συνέπειες θα έχει αυτή μου η πράξη. Ξεχνούμε, ότι το κακό μόνο κακό θα φέρει. Αν ο καθένας μας είχε ως μοναδικό του μέλημα να πράξει το δίκαιο στον συνάνθρωπο και όχι το ίσο, τότε η ζωή θα είχε περισσότερο φως. Το «εγώ» μας είναι σαν τον κισσό που κατακλύζει το παράθυρο και μας κρύβει το φως. Γι’ αυτό και τον κόβουμε. Έτσι πρέπει να πράξουμε και με τον αδάμαστο εγωισμό μας. Πρέπει να μειώσουμε τα ποσοστά του «εγώ» και στη θέση του να βάλουμε την δικαιοσύνη, την ανιδιοτέλεια και πάνω απ’ όλα την ενσυναίσθηση.

        Ας μην ξεχνάμε, τι δε θέλουμε να μας κάνουν και πως θέλουμε να μας συμπεριφέρονται. Και την επόμενη φορά που θα πράξουμε ας το κάνουμε με  γνώμονα τον συνάνθρωπο και όχι τον εαυτό μας. Έτσι η ζωή μας θα αποκτήσει φως και νόημα. Οι  μέρες μας θα είναι φωτεινότερες και οι νύχτες γαλήνιες. Ένα βήμα τη φορά ο καθένας μας. Ένα σπόρο την ημέρα και στο τέλος θα είμαστε όλοι σε θέση να απολαύσουμε τους καρπούς της δικαιοσύνης!!!

Σωτηρούλα Ευθυμιάδου