Η ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Τις τελευταίες δεκαετίες η χώρα μας δέχεται έναν συνεχώς αυξανόμενο αριθμό μεταναστών και παλιννοστούντων, γεγονός που έχει καταστήσει ξεκάθαρο, ότι η Ελλάδα είναι μια πολυπολιτισμική κοινωνία πλέον.  

     Η πολυπολιτισμικότητα δεν είναι προνόμιο μόνο της ελληνικής κοινωνίας και δεν αναφέρετε μόνο σε μετακινήσεις (έννομες και παράνομες) πληθυσμών αλλά και στην επικράτηση υπερεθνικών οικονομικών συστημάτων , την ευρωπαϊκή ενοποίηση και την διεθνή επικοινωνία.  

     Η υπάρχουσα αυτή κατάσταση  δημιουργεί μια αλληλεξάρτηση μεταξύ των λαών. Υπάρχει συνεχόμενη και εναλλασσόμενη πολιτιστική  επαφή και επικοινωνία, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική και την οικονομία.

     Καθώς το σχολείο αποτελεί μια μικρογραφία της κοινωνίας και η εκπαίδευση θα πρέπει να αναπροσανατολιστεί αναλόγως.  Οι μαθητές ανεξαρτήτως εθνικότητας θα πρέπει να εκπαιδεύονται σύμφωνα με τις κοινωνικές απαιτήσεις της εκάστοτε κοινωνίας αλλά και η εκάστοτε κοινωνία θα πρέπει να αφουγκράζεται  το πολιτισμικό υπόβαθρο των μαθητών και μελλοντικών πολιτών της.

     Το σχολείο  έχει ηθική υποχρέωση να παρακολουθεί τις κοινωνικές αλλαγές που λαμβάνουν  χώρα και να προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες. Να προετοιμάσει επιτυχώς τους μαθητές ανεξαρτήτου εθνικότητας, ώστε να ανταποκριθούν άμεσα και έμπρακτα στις διαφορετικές συνθήκες και απαιτήσεις της πολυπολιτισμικής  κοινωνίας.

   Η διαπολιτισμική εκπαίδευση είναι ο κεντρικός πυλώνας ενός  εκπαιδευτικού συστήματος που απευθύνεται  σε πολυπολιτισμικό κοινό. Κάνει μια προσπάθεια να ξεπεράσει αναχρονιστικές και δυσλειτουργικές καταστάσεις και προσπαθεί να συμβαδίσει με τις τρέχουσες κοινωνικές εξελίξεις.  Επιχειρεί να προστατεύσει το εκάστοτε πολιτισμικό υπόβαθρο των μαθητών αλλά και να τους βοηθήσει να διαμορφώσουν μια μελλοντικά λειτουργική πολυπολιτισμική προσωπικότητα.

     Οι βασικοί στόχοι αυτής της εκπαίδευσης  θα λέγαμε εν συντομία πως είναι η ενσυναίσθηση, η αλληλεγγύη, ο σεβασμός, η κατάληψη στερεοτυπικών συμπεριφορών, η επικοινωνία  και η δημιουργική αλληλεπίδραση μεταξύ συνανθρώπων.

     Σε μία πολυπολιτισμική κοινωνία θα πρέπει να έχουμε σεβασμό στην διαφορετικότητα. Κανένας πολιτισμός  δεν είναι κατώτερος του άλλου και κανένας δεν πρέπει να αφομοιώσει κανέναν . Μπορούμε να συνυπάρχουμε όλοι αρμονικά αρκεί να το θέλουμε και να σεβόμαστε τον συνάνθρωπο μας . Χρειαζόμαστε μια κοινωνία αγάπης και αλληλεγγύης, η οποία θα δημιουργήσει μια νέα γενιά χωρίς  ρατσιστικά κατάλοιπα και ξενοφοβικές προκαταλήψεις, μια γενιά με στέρεο εθνικό και γλωσσικό υπόβαθρο και πολυπολιτισμική ταυτότητα.

     Σωτηρούλα Ευθυμιάδου