ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΣΥΝΤΡΟΦΙΚΟΤΗΤΑ

Πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι; Πόσο περίεργοι; Ο καθένας με το δικό του υπόβαθρο, τις δικές του ιδιαιτερότητες, τις δικές του ευαισθησίες και τις δικές του ανησυχίες. Και οι σχέσεις.. Πόσο περίπλοκες και δύσκολες και αυτές; Ή μήπως όχι;  Υπάρχουν ιδανικές σχέσεις; Πόσες διαφορετικές επιθυμίες και πόσοι ατέλειωτοι κανόνες διέπουν τη ζωή μας; Πόσα «πρέπει» και πόσους «περιορισμούς» έχουμε αφήσει να καθορίζουν τις πράξεις, τις σκέψεις και τις αντιδράσεις μας; Ξέρουμε τι θέλουμε; Ξέρουμε τι ψάχνουμε τελικά ; Τι είναι αυτό που μας ταιριάζει; Η συντροφικότητα ή η μοναχικότητα; Έχουμε αναλογιστεί ποτέ ειλικρινά; Ή απλά κλείσαμε τα μάτια και ακολουθήσαμε το δρόμο που μας χάραξαν από φόβο ή και δειλία να παλέψουμε για αυτό που ενδόμυχα επιθυμούμε …;

«Ψάχνουμε κάποιον που οι δαίμονες του να παίζουν καλά με τους δικούς μας», όπως πολύ εύστοχα έθεσε ο Bukowski . Ένα ομώνυμο ή ένα ετερώνυμο ταίρι ,που αφενός  θα ησυχάζει την ψυχή μας και αφετέρου θα ηρεμεί το μυαλό μας. Έναν άνθρωπο που θα είναι πάντα εκεί  για τα δύσκολα, για τα ανάποδα, για τα ωραία για όλα όσα μας απασχολούν και τριβελίζουν το μυαλό μας αλλά και για όλα εκείνα που μας γεμίζουν χαρά. Εκείνον που θα ανοίξουμε όλες τις πόρτες και όλα τα παράθυρα της ψυχής μας για να μπει και να δει τα πάντα μας, όπως πραγματικά είναι - χωρίς ενοχή, χωρίς δειλία ή δόλο. Ψάχνουμε εκείνο το έτερο εγώ, που θέλουμε να δοκιμάσουμε νέα πράγματα μαζί του, που μέχρι στιγμής δεν είχαμε σκεφτεί. Εκείνον, που μόνο μαζί του σκεφτόμαστε να κάνουμε το ταξίδι που πάντα ονειρευόμασταν  και που μόνο με εκείνον συνεπιβάτη θα ανακαλύψουμε πτυχές του εαυτού μας, που δεν ξέραμε ότι υπάρχουν. Ναι, εκείνη την ψυχή που τρέφεται με την ελευθερία και τη δημιουργικότητα και που σέβεται τα πάντα μας και μας αγαπάει για αυτό που πραγματικά είμαστε - δίχως όρια- γιατί μόνο έτσι μπορεί.

Από την άλλη, υπάρχουν άτομα, που αυτό που επιζητούν είναι η μοναχικότητα, περιστασιακή ή και διά βίου. Ακούγεται τρομακτικό, ε; Κι όμως, είναι ό, τι καλύτερο κάποιες φορές και πραγματικά αναγκαίο αν θέλουμε να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας. Πρέπει να  αφιερώσουμε πολύ χρόνο στο να μάθουμε τι πραγματικά μας συμβαίνει, τι θέλουμε  και τι προσδοκούμε από την ίδια μας τη ζωή. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με μια καλή επανεκκίνηση. Έτσι μόνο θα μάθουμε τι χρειαζόμαστε και τι επιθυμούμε και θα καταφέρουμε να ευτυχίσουμε στη ζωή μας. Χτίζοντας ένα γερό χαρακτήρα και μαθαίνοντας καλύτερα τον ίδιο μας το εαυτό, καταφέρνουμε να μη χανόμαστε στις επιθυμίες, στις ανάγκες και στα πρέπει των άλλων και έτσι καταφέρνουμε  να έχουμε σχέσεις υγιείς και επιτυχημένες.

Αναρωτηθήκατε ποτέ, πόσο απέχει το μόνος απ’ το «μαζί» ; Πόσο σημαντικό είναι να απολαύσει κανείς  και να εκμεταλλευτεί  τη μοναξιά και τη μοναχικότητα του; Και  όλα αυτά πριν μετατραπεί  από μονάδα σε δυάδα!  Εξάλλου αυτόν που θα του ταιριάζουμε και θα μας ταιριάζει, θα να του ανοίξουμε συνειδητοποιημένα το μυαλό μας και την ψυχή μας – το ίδιο και αυτός. Γι’ αυτό πρέπει να πάρουμε το χρόνο μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και μετά να μπούμε σε διαδικασία να μάθουμε τον άλλον και να τον αφήσουμε να μας μάθει. Μονάδα ή δυάδα δεν έχει σημασία. Το μόνο που μετράει είναι να είσαι ευτυχισμένος.

Σωτηρούλα Ευθυμιάδου