Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ

Ο ΑΥΤΙΣΜΟΣ

      Υπάρχουν κάποια άτομα που δε βλέπουν, ούτε αισθάνονται τον κόσμο όπως εμείς.  Υπάρχουν άνθρωποι που χαρακτηρίζονται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία. Υπάρχουν άτομα με περιορισμένη, επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφορά. Κάποιες ψυχές ελεύθερες, ανυπότακτες, συναρπαστικές.

      Τόσο διαφορετικές και τόσο ίδιες την ίδια στιγμή. Με μια σταθερότητα και μία ειλικρίνεια αφοπλιστική και τόσο γοητευτική. Μοιάζουν με  τους υπόλοιπους μα είναι τόσο ξεχωριστοί.  Είναι αυτοί που μέσα σ’ όλα τα άλλα χαρίσματα έχουν και αυτισμό.

      Ζουν με αυτόν. Δεν τον έχουν μερικές φορές. Είναι κομμάτι του εαυτού τους από την ώρα που γεννιούνται. Είναι εκεί κάθε στιγμή και κάθε λεπτό.. Είναι εκεί σε κάθε χτύπο και σε κάθε αναπνοή. Από το πρωί που ξυπνάνε και όλη τη μέρα, είναι εκεί, ακόμη κ όταν κοιμούνται, είναι εκεί. Άλλες μέρες είναι καλύτερες και άλλες χειρότερες, άλλες είναι ίδιες, αλλά ο αυτισμός είναι πάντα εκεί…

      Άλλοτε θέλει φίλους και παρέα και άλλοτε απόλυτη μοναξιά. Περίεργο πράγμα ο αυτισμός και συνάμα τόσο οικείο. Άλλες φορές ουρλιάζει για τον θόρυβο και τις αλλαγές και δεν του αρέσουν καθόλου τα φώτα. Πότε λατρεύει το νερό κ πότε το σιχαίνεται. Ξεσπά αναίτια σε γέλια και σε κλάματα. Και σε απασχολεί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Πλήρης απασχόληση χωρίς συνταξιοδότηση.

     Ο αυτισμός είναι η συνεχής γνωριμία με άγνωστα συναισθήματα. Είναι γέλιο, είναι κλάμα, είναι ταραχή, είναι ηρεμία, είναι γοητεία, είναι αέναη επανάληψη. Είναι Μαραθώνιος για το άτομο που τον φιλοξενεί αλλά και για τον περίγυρο. Είναι ένας συνεχής αγώνας κατανόησης της αξίας της ζωής με τόνους υπομονής, κατανόησης και κατά βάση αγάπης. 

    Ο αυτισμός δεν είναι εύκολος. Είναι ζόρικος. Δε θέλει δίπλα του μαλθακούς αλλά μάγκες. Θέλει τα μάτια της ψυχής και όχι της επιφάνειας. Θέλει δύναμη και επιμονή. Ζητάει αγάπη και υπομονή. Δε θέλει υπερηφάνεια μα ούτε και αδράνεια. Χρειάζεται επανάληψη και ενσυναίσθηση. Ο αυτισμός δεν είναι καθυστερημένος ούτε ηλίθιος, είναι απλά ένας άλλος τρόπος σκέψης και ύπαρξης. 

     Και εμείς τι στάση κρατάμε απέναντί του; Τον αποκλείουμε; Τον ανακαλύπτουμε; Σιωπούμε ή αναλύουμε;  Αν θέλουμε το αυτιστικό άτομο να γίνει αποδεκτό από την  κοινωνία μας πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να δεχτούμε τη διαφορετικότητα του, όχι όμως  αλλάζοντας  τον τρόπο σκέψης του αλλά δημιουργώντας μια γέφυρα. Μια ζεύξη ανάμεσα στους δυο κόσμους, τον αυτιστικό και τον μη αυτιστικό, ώστε να υπάρξει ένα κανάλι επικοινωνίας.

     Πρέπει να αποδεχθούμε τον διαφορετικό αυτό τρόπο σκέψης και όχι τον ποιοτικά κατώτερο τρόπο σκέψης. Πρέπει να αγκαλιάσουμε αυτή τη διαφορετικότητα, να την αποδεχθούμε και να την αξιοποιήσουμε. Όχι, να την κατακρίνουμε και να την απομονώσουμε. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε πως όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε όλοι μεταξύ μας, παράλληλα, είμαστε το ίδιο ίσοι…

Σωτηρούλα Ευθυμιάδου