ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΕΣ ΑΓΑΠΕΣ ΜΟΙΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΡΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΣΤΑΘΜΟ

                 

                 Εφήμερες αγάπες.. Προσχεδιασμένοι έρωτες.. Δυσλειτουργικοί ενήλικες.. Χαοτική Κατάσταση. Γυρνάς το βλέμμα σου τριγύρω και βλέπεις νέους, που με την πρώτη δυσκολία να τα παρατούν. Με τα πρώτα σύννεφα να διαλύουν δεσμούς και οικογένειες και αναρωτιέσαι γιατί…

                Αναρωτιέσαι τι φταίει και βλέπεις το προφανέστατο ∙ δεν μπορούν να ερωτευθούν. Έχουν χάσει την ικανότητα και την επιθυμία να πέσουν με τα μούτρα στον έρωτα. Αυτόν που για χάρη του τόσα ποιήματα έχουν γραφτεί, τόσα μεγαλειώδη πράγματα έχουνε γίνει  ακόμη και πόλεμοι. Φοβούνται να τσαλακωθούν, να τα δώσουν όλα κι ας μη πάρουν τίποτα. Φοβούνται…

                Έχουν μεγαλώσει στην εποχή του εύκολου και γρήγορου. Εκεί που όλα λύνονται με το πάτημα ενός κουμπιού και ξέχασαν να ασκηθούν στη δημιουργία δεσμού ή σχέσης. Σωστά καταλάβατε.. Δεν γνωρίζουν πώς να σχετίζονται. Διακατέχονται από συναισθηματική ανωριμότητα και αναπηρία, μα πάνω απ’ όλα άγνοια.

                Παρατηρείς συμπεριφορές και αναλύεις καταστάσεις και βλέπεις ότι ο άλλος κατακλεισμένος  από το εγώ του δεν ενδιαφέρεται για αισθήματα αλλά για χρήματα. Προσπαθεί έντεχνα να περιπλέξει τον άλλον σε ένα είδος αρρωστημένης συνεργασίας, που την αποκαλεί σχέση, μόνο και μόνο γιατί του είναι χρήσιμος κάπου, άλλοτε σε κοινωνική ανέλιξη ή σε εργασιακή πρόοδο ή ακόμη και για να αποκλείσει τις κοινωνικές προκαταλήψεις.. Είναι άριστοι γνώστες της χρήσης αλλά όχι της σχέσης . Γνωρίζουν πολύ καλά πώς να χειρίζονται πράγματα αλλά όχι ανθρώπους και συναισθήματα. Έχουν μετατραπεί εν αγνοία τους σε μηχανές με καρδιακό χτύπο.

                Και έτσι χάνουν όλη τη μαγεία του έρωτα, του κυνηγητού, του παιχνιδιού και των πρωτόγνωρων συναισθημάτων. Ξεχνούν πως ο έρωτας είναι ή αμοιβαία θυσιαστικός ή ατομικός σπαραγμός. Ενδιάμεση κατάσταση δεν έχει. Και μετατρέπονται από άνθρωποι σε ανθρωπάρια και δεν το καταλαβαίνουν, παρά μόνο αναζητούν το – κατά τη φτωχή τους αντίληψη- άπιαστο! Και βουλιάζουν στα χρυσά τους παλάτια με ανθρώπους που τους βαφτίζουν φίλους και σχέσεις που τις αποκαλούν ζωή.

                Και ο χρόνος κυλάει και δεν ανοίγουν τα παράθυρα να μπει λιγάκι φως. Και κλείνονται στη μεγαλομανία τους και περνάει η ζωή δίχως έρωτα και αγάπη. Και που βρίσκουν το νόημα να συνεχίσουν; Να δημιουργήσουν; Να πορευτούν…; Απορίας άξιο…

                Ξεχνούν άραγε ή δε γνωρίζουν καν , πως ο έρωτας είναι γιορτή; Πως έρχεται και τα αλλάζει όλα, τα μεταμορφώνει. Πως μας ξυπνά με γέλια το πρωί και τα βράδια δεν μας αφήνει να κλείσουμε μάτι.. Έρχεται σαν ελευθερωτής και μας απελευθερώνει από την μιζέρια και την οδύνη του εγκλεισμού. Είναι λυτρωτής. . . Μας γεμίζει ελπίδες και όνειρα. Μας κάνει να χορτάσουμε ζωή..

                

Σωτηρούλα Ευθυμιάδου