«ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣ»

 Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία βρίσκει μεν τα βήματά της όπως λέγεται, αλλά παραμένει αδύναμη και φιλάσθενη , το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ελπίζεις. Η δημοσιονομική εξυγίανση είχε τεράστιο κόστος και οι πιστωτές δεν υπολόγισαν τις καταστροφικές συνέπειες των προγραμμάτων λιτότητας στην οικονομία της χώρας και όχι μόνο. Οι κινήσεις αυτές έσπρωξαν, θα λέγαμε, τη χώρα στη βαθύτερη και πιο  παρατεταμένη ύφεση που έζησε ποτέ ευρωπαϊκό κράτος εν καιρώ ειρήνης.

    Οι πολιτικές που ακολούθησαν τόσα χρόνια εξουθένωσαν τον λαό όχι μόνο οικονομικά αλλά και σε όλα τα άλλα επίπεδα της καθημερινότητάς τους. Την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα πολλά σπίτια έκλεισαν, πολλές οικογένειες διαλύθηκαν, πολλά χαμόγελα έσβησαν. Και το χειρότερο όλων..; Το ελπιδοφόρο φρέσκο αίμα χύθηκε στις πρωτεύουσες όλου του κόσμου και αυτοί που μείνανε;  Αυτοί έχουν να παλέψουν πολλά θηρία και την μέρα και τη νύχτα.

    Και δεν αναφέρομαι στα προφανή, όπως η ανεργία, η ανέχεια ή η οικονομική εξουθένωση. Αλλά στα βαθύτερα και την ουσία. Νέοι άνθρωποι με όλο το μέλλον στα πόδια τους να μελαγχολούν και να φλερτάρουν με ψυχικές διαταραχές. Άνθρωποι μορφωμένοι να μη μπορούν να διαχειριστούν την ίδια τους τη ζωή και τον καταιγισμό των άσχημων εξελίξεων. Και να χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Και για τον έρωτα ούτε λόγος.

     Σε μια τόσο τρυφερή και δημιουργική περίοδο της ζωής τους σταμάτησαν να ονειρεύονται και να ελπίζουν. Ναι, ακόμη και αυτό! Στέρησαν από τον εαυτό τους ακόμη και τα όνειρα, γιατί θεώρησαν ότι κι αυτά κόστιζαν. Χάθηκαν τα ιδανικά και οι αξίες τους, γιατί προφανώς ζούσαν τη ζωή και έχτιζαν το μέλλον τους κατά κανόνα στο χρήμα. Κι όταν αυτό εκλείψει; Όταν δεν έχεις δουλειά ή οικονομική ευχέρεια; Τότε δεν είσαι άνθρωπος.

    Πόσο λάθος γίνανε όλα! Και δεν είχαμε καταλάβει τίποτα μέχρι να γευτούμε για τα καλά την κρίση. Πόσο κλισέ μας ακούγονταν οι λέξεις  «αξίες και ιδανικά» ; Πόσο ασήμαντα; Κανείς μας δεν τα υπολόγιζε και φυσικά ούτε τα καλλιεργούσε τόσα χρόνια. Γενιές ολόκληρες…

    Και φτάσαμε στο σήμερα, να σου μιλώ για όνειρα και εσύ να μετράς τα λεφτά που δε σου φτάνουν. Να σου θυμίζω όμορφες στιγμές και εσύ να μου λες πως δουλεύεις παραπάνω ώρες και δεν πληρώνεσαι. Εγώ να σου ζητώ να τα παρατήσεις όλα και να βγούμε μια βόλτα χαλαρά και εσύ να αγχώνεσαι γιατί δε μπορείς να πληρώσεις τους λογαριασμούς. Φτάσαμε στο σήμερα, να σου μιλώ γι’ αγάπη και εσύ να μην ονειρεύεσαι, παρά να συνθέτεις στο μυαλό σου δυστυχίες και μιζέριες, που σου κατατρώνε την ψυχή.

    Πόσο με πονά να βλέπω τόση νιότη βουτηγμένη στην απληστία, τη δυστυχία και τη μιζέρια. Έναν κόσμο δύστροπο και κατσουφιασμένο. Δίχως όνειρα και ευαισθησίες. Ανθρώπους που προσπαθούν να παλέψουν τη ζωή με φόβους και μιζέρια μουρμουρίζοντας συνεχώς την δυστυχία τους. Ενώ ο μόνο τρόπος είναι με αγάπη, με δύναμη, με υπομονή και κατά βάση με τρέλα …Ναι, καλά το ακούς.. Με τρέλα!

     Ας ενδιαφερθούμε επιτέλους λιγάκι για τον εαυτό μας . Ας αδράξουμε τη μέρα. Ας ζήσουμε τη στιγμή. Ας φροντίσουμε την ψυχική μας ισορροπία. Ας ζήσουμε, και ας είναι και φτωχικά, μόνο μίζερα να μην είναι. Κι ας πάει η καθημερινότητα από το κακό στο χειρότερο, δεν πιάσαμε ακόμη πάτο. Δώσε μια κι άσπρο πάτο. Πάμε και πάλι απ’ την αρχή. Με τρέλα…
     Και μην ξεχνάς, να χαμογελάς και στα εύκολα και στα δύσκολα. Να γελάς με όλη σου την ψυχή. Και σου υπόσχομαι θα κάνω και εγώ το ίδιο. Και όνειρα.. να ξαναρχίσουμε να κάνουμε όνειρα, μεγάλα και μικρά, τρελά και λογικά. Όνειρα για μια καλύτερη μέρα, ένα καλύτερο μέλλον.

     Να ονειρευτούμε τόσο αγνά και δυνατά, που να ξυπνήσει ξανά το παιδί μέσα μας. Και με παιδιάστικη διάθεση να τα πιστέψουμε και να τα κυνηγήσουμε.  Να επιδοθούμε σε ένα κυνήγι της ζωής χωρίς άγχη και παραλογισμούς. Μια μάχη με μόνα εφόδια τη θετική ενέργεια και την πίστη. Την πίστη στον Θεό, τη ζωή και τον εαυτό μας.

Σωτηρούλα Ευθυμιάδου