ΟΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

ΟΙ ΘΙΑΣΩΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Κάπου εκεί μεταξύ παιδικότητας, εφηβείας και ενός φευγαλέου βλεφαρίσματος  μας βρήκε η ενηλικίωση. Άλλους έντρομους και άλλους έτοιμους για μάχη. Άλλους οραματιστές και άλλους ορθολογιστές. Άλλους νωρίτερα και άλλους αργότερα. Άλλους βεβιασμένα και άλλους  παρωχημένα. Άλλοι έτρεξαν στην πρώτη γραμμή και άλλοι κρυφτήκαν όσο καλύτερα μπορούσαν, μην αναρωτιέστε από ποιόν, ξέρετε πολύ καλά όλοι. Μα φυσικά από τον ίδιο τους τον εαυτό!

                Ότι κι αν κάναμε όμως, όσο κι αν τρέξαμε και αν κρυφτήκαμε εκείνη μας βρήκε. Ήρθε σαν κύμα από το πουθενά και μας πήρε από τα ασφαλή νερά της ακτής και μας πέταξε μεσοπέλαγα. Ξέραμε - δεν ξέραμε κολύμπι. Μας άφησε εκεί στα βαθιά και μας είπε «σκάσε και κολύμπα» . Και αυτό κάναμε. Άλλοι γνώστες τεχνικών κολύμβησης, άλλοι άσχετοι να χτυπάμε χέρια και πόδια μπας και βγάλουμε καμιάν  άκρη, άλλοι έτσι άλλοι αλλιώς, άλλοι  πνίγηκαν στα μισά και άλλοι τα κατάφεραν τελικά και βγήκαν στην ακτή.

                Στην αρχή νόμιζαν,  πως ήταν η ίδια ακτή, από όπου τους πήρε το κύμα. Αργά ή γρήγορα, όμως,  συνειδητοποίησαν πως δεν ήταν αυτή. Ήταν ένας νέος τόπος. Τους περίμενε μια νέα ζωή. Και όταν καθρεφτίστηκαν στα γαλάζια νερά, πρόσεξαν ότι κανένας δεν ήταν πια ο ίδιος μετά την τρικυμία . Όλοι είχαν αλλάξει και όλα ήταν διαφορετικά.

                Άλλοι τρόμαξαν και ρίχτηκαν πάλι πίσω στη θάλασσα μπας και βρουν ξανά τη χαμένη Ατλαντίδα, που τόσο τους άρεζε. Κι ας τους πετούσε το κύμα πάλι έξω βίαια και χωρίς κανένα οίκτο. Εκείνοι αρνιόντουσαν να εξερευνήσουν τη νέα γη. Κι ας έβλεπαν το ίδιο κύμα να ξεβράζει πτώματα ιδίας κατηγορίας ανόητων.   Επέμεναν άσκοπα..

Άλλοι πάλι φοβισμένοι ή γεμάτοι από άγνοια κινδύνου όρμησαν προς τον νέο τόπο που βρεθήκαν. Άλλοι με θάρρος και άλλοι με θράσος. Ο καθένας τράβηξε το δρόμο, που πίστευε, ότι θα τον έβγαζε στη γη της δικής του επαγγελίας.

Άλλοι χάθηκαν στα μισά και άλλοι θεώρησαν πως τη βρήκαν. Και  αφέθηκαν σε άσκοπες πράξεις και ατέρμονα άγχη, που τους κατέτρωγαν την ψυχή. Χάσανε τον εαυτό τους και  άφησαν την ίδια τους τη ζωή να τους καταβροχθίσει. Γλίτωσαν από την τρικυμία και πνίγηκαν στην απέραντη νωχελικότητα του είναι τους.

Υπήρξαν όμως κάποιοι, ατρόμητοι και ρωμαλέοι, που παρ’ όλους τους   φόβους , τις αναστολές και τις δυσκολίες ,που συνάντησαν, δεν το βάλανε κάτω. Είχαν όμως την ωριμότητα να καταλάβουν πως δεν θα επέστρεφαν ποτέ ξανά στην  αγαπημένη  τους Ατλαντίδα. Παρ’ όλα αυτά, δεν την ξεχάσανε ποτέ ! Την κουβαλούσαν μέσα τους σαν ιερό φυλαχτό.

 Κάθε μέρα ,λοιπόν, παρά τα όσα συναντούσαν δεν έσκυβαν το κεφάλι, πάλευαν και έβρισκαν ένα τρόπο να είναι ευτυχισμένοι.   Πάντα απασχολούσαν τον εαυτό τους με πράγματα που ξέρανε και τον ωθούσαν να ανακαλύπτει νέα πράγματα. Η στασιμότητα δεν ήταν στοιχείο του χαρακτήρα τους.  Ήξεραν να απαιτούν με όλη τους τη δύναμη αυτό που ήθελαν και δε σταματούσαν μέχρι να το πετύχουν. Δεν άφησαν την παιδικότητα τους να χαθεί τελείως. Πάντοτε κρατούσαν μια στάλα  της μέσα κατάβαθα στην ψυχή τους.  Ήταν εκείνη που φρόντιζε πάντα το δύσκολο ταξίδι της ενηλικίωσης να μοιάζει με παιχνίδι.

Για όλους εν τέλει,  το ταξίδι αυτό, ήταν ταξίδι ζωής. Ο καθένας διάλεξε πως θα το ξοδέψει. Ο καθένας έκανε τις επιλογές του και δέχθηκε τις συνέπειες αυτών. Όλοι όμως είχαν έναν συνταξιδιώτη. Τον εαυτό τους! Άλλοι τον φοβόντουσαν και άλλοι τον αγαπούσαν. Άλλοι τον μισούσαν και δεν άντεχαν στιγμή στην ιδέα ότι θα περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί του. Άλλοι συμφιλιώθηκαν στην πορεία και άλλοι τον θεωρούσαν τον καλύτερο τους φίλο. Οδηγό και συνοδοιπόρο στο ταξίδι της ζωής. Αυτοί βρήκαν και τη γη της επαγγελίας τους και αν δε τη βρήκαν όπως τη φαντάζονταν, είχαν τη δύναμη να τη γκρεμίσουν και να την ξαναφτιάξουν από την αρχή. Ήταν πραγματικοί θιασώτες της ίδιας της ζωής..

ΣΩΤΗΡΟΥΛΑ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ