ΑΝΑΣΑΝΕ ΤΟΣΟ ΒΑΘΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

"ΑΝΑΣΑΝΕ ΤΟΣΟ ΒΑΘΙΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"

Πόσες φορές έβαλες τον εαυτό σου πίσω ή παρακάτω για να νιώσει κάποιος καλύτερα; Πόσες φορές υποδούλωσες το εγώ σου για τα πρέπει και τα θέλω των άλλων;
Πόσες φορές ένιωσες μαριονέτα στα χέρια ανθρώπων, που δεν τους ενδιέφερε πως νιώθεις; Πόσες φορές έριξες τον εγωισμό σου κι άφησες ανθρώπους που αγαπούσες να σε εκμεταλλευτούν; Πόσες φορές έπνιξες τις επιθυμίες σου για τις απαιτήσεις άλλων; Πόσες φορές ξέχασες να φροντίσεις εσένα και αμέλησες τους στόχους σου; Αναλογίσου και σταμάτα να πνίγεσαι..Τώρα!

      Κάθισες εκεί  στη γωνία σιωπηλή και δεν είπες ποτέ αυτά που πραγματικά ένιωθες, αυτά που ονειρευόσουν και η καρδιά σου φτερούγιζε. Τους άφησες να σε εκμεταλλευτούν με την άδεια σου και πάντα γεμάτη καλοσύνη δεν υπερασπίστηκες ποτέ τον εαυτό σου. Τους άφησες να σε πληγώσουν και δεν τους το είπες για να μην τους στενοχωρήσεις. Διέγραψες από τη μνήμη σου όνειρα και ελπίδες και άφησες τον εαυτό σου να πνιγεί στο κενό , στην υποκρισία και  τα ψεύτικα χαμόγελα τους.

     Για να μην τους κλέψεις το χαμόγελο από τα χείλη τους άφησες να σου στερούν αυτά που ποθούσες τόσο και έλεγες στον εαυτό σου για να το πιστέψεις πως όλο αυτό ήταν σωστό και ας σε πλήγωνε κάθε μέρα και πιο βαθιά. Άφησες τον εαυτό σου να πνιγεί μέσα στο υποτιθέμενο ενδιαφέρον τους και την φαινομενική τους αγάπη. Τους άφησες να σε θυσιάσουν στον  βωμό του εγωισμού τους. Γιατί…;

      Ξέχασες και συ η ίδια πόσο δυνατή είσαι. Σε κατέλυε ο φόβος του απογαλακτισμού. Δείλιαζες να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου και να πας παρακάτω . Όλο σκεφτόσουνα τι θα συνέβαινε αν έλεγες όχι, αν δεν τους άφηνες να σε πατήσουν κι αυτή τη φορά και όλο άφηνες τη θηλιά να σε πνίγει. Αν σηκωνόσουν και τους έλεγες να πάψουν να σε υποτιμούν και να σε αδικούν . Αλλά μάταια, όλο το ανέβαλλες και νόμιζες πως δίνοντας  τόπο στην οργή η κατάσταση θα καλυτέρευε. Το χειρότερο είναι πως η λήθη  κατασπάραξε τη μνήμη και σε έκανε να λησμονείς πως είσαι άνθρωπος και εσύ, με ψυχή, με αισθήματα και με όρια. Κι εκείνοι τα όρια τα είχαν ξεπεράσει  προ πολλού…

    Ώσπου μια μέρα, έσφιξες τα δόντια και σήκωσες κεφάλι. Είπες τέρμα και άνοιξες τα φτερά σου. Άνοιξες την καρδιά σου … ανέπνευσες! Άφησες πίσω όλα τα λάθη και όλα τα πάθη και πήρες επιτέλους τη ζωή στα χέρια σου. Και πλέον δε σε νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Δεν σε αγγίζει αν τα θέλω σου δεν βρίσκουν σύμφωνους κάποιους, ούτε αν τους πληγώνουν. Εσύ κοιτάς να τα έχεις καλά πρώτα και πάνω απ’ όλα με εσένα.

    Σταμάτησες να υποκρίνεσαι και φόρεσες την αλήθεια. Ελευθερώθηκες και ήρθε η σειρά σου τώρα να γελάσεις,  γιατί το αξίζεις! Αξίζεις αληθινούς φίλους που να σε νοιάζονται και μια αγάπη που μέσα της θα είσαι εσύ, χωρίς αναστολές, χωρίς απάτες και έναν έρωτα ολοκληρωτικό και αληθινό. Τέρμα, οι οπισθοχωρήσεις! Τέλος, τα δάκρυα και οι στεναγμοί.

     Επιτέλους, έφυγες από εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο, που σου κατέτρωγε την ψυχή. Άνοιξες το παράθυρο και ανάσανες τόσο βαθιά που τα πνευμόνια σου γέμισαν ελευθερία…
Και δεν υπάρχει ωραιότερο πράμα από αυτό… Ζήσε!

Σωτηρούλα Ευθυμιάδου