Είδα πως πέθανα και πως βρέθηκα σε μιαν άλλησφαίρα ωραιότερη σαν ολόδροση χρυσαυγή.Είχε όσους έχει κόσμους κι η γη μας κι όσα έχει κάλλη,όμως δεν ήταν, εκείνη, η γη.
5Θύμιζε μόνο τη γη μας όπως μια θυγατέραδεκάξι χρόνων, μυριανθισμένη τριανταφυλλιά,θαμπά θυμίζει τη μαραμένη της τη μητέραμε τ’ ασπροπλούμιστα τα μαλλιά.
Δεν καταλάβαινα καμιά θύμηση μες στο νου μου10από την πρώτη μου την πατρίδα και τη ζωή·κανείς αντίλαλος μες στα βάθη του λογισμού μου,μες στην καρδιά μου καμιά βοή
από τους έρωτες δεν απόμενε, ούτε από μίση·γλύκες, και πίκρες, γνώμες και πλάνες, έγνοιες, χαρές,15τα χωματένια φορέματά τους τα ’χαν αφήσει,πορφυροτύλιχτες, λαμπερές.
Κι ήταν ωραία, κι όχι σαν όνειρα που διαβαίνουν,όχι σαν ίσκιοι που μας ξιπάζουν· με φτερωτάπου μας ξεφεύγουν και με λιοπύρια που μας μαραίνουν20δεν είχαν τίποτες όμοιο αυτά.
Είχαν τ’ αγνώριστο κάλλος πὄχει πλάση παρθένααπ’ τα πειράγματα των ανθρώπων κι απ’ τον καιρό,και σάμπως νά ηταν κι από την Τέχνη ζωγραφισμέναπάνου στο μάρμαρο το σκληρό.
25Την Ομορφάδα με σκήπτρο αντίκριζα να διαβαίνει,και Νόμος ήτανε και βασίλισσα δυνατή,και σαν τον Έρωτα με σαΐτες αρματωμένηέβλεπα εμπρός μου την Αρετή.
Μες στο κεφάλι μου ο νους και μέσα η καρδιά στα στήθια30όλα στεφάνι Δικαιοσύνης τρισφωτεινόφορούσαν όλα, λαγαριασμένα, γιομάτ’ αλήθεια.Ίδιο μονάχα τον ουρανό,
ίδιο μονάχα εκείνον έβλεπα, νύχτα μέρα,κοσμοσπαρμένο και μυριοπρόσωπο, αρμονικό,35με αυγούλες, βράδια, μεσημεριάσματα, τον αιθέρα·κάθε άστρο κι ένα του μυστικό.
Κι όταν τ’ αστέρινο Άπειρο πρόβαλλε, από το χέριτης βουβής Νύχτας με αργή φροντίδα ξεσκεπαστό,μέσ’ απ’ την άγνωστη αυτή πατρίδα στα ουράνια μέρη40γύρευα έν’ άστρο τρεμουλιαστό.
Γύρευα έν’ άστρο· κι όταν αχνόλαμπρο το θωρούσα,χώρια από τ’ άλλα, κι όλο μια γλύκα να λάμπει εκεί,δάκρυζα, μ’ έπιανε καρδιοχτύπι, το λαχταρούσαμε μια λαχτάρα θρησκευτική.
45Όχι σαν άστρο τα μάτια το ’βλεπαν τα δικά μου,όχι σαν κόσμο, κι όχι σαν ξένου φωτός πηγή,μα σάμπως νά ησουν αστερωμένη εσύ, καρδιά μου!κι εκείνο τ’ άστρο λέγοταν Γη.
1893
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου