« ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ»

« ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ»

Καμιά φορά κάθομαι κ σκέφτομαι πόσο άδικα αναλώνουμε τη ζωή μας..
Αν το σκεφτείς χαραμίζουμε τα 2/3 της μικρούλας ζωής μας στο τίποτα.. Ξέρεις γιατί τη σκορπούμε στο τίποτα; Γιατί μάλλον τα έχουμε όλα κ δεν ξέρουμε πώς να τα διαχειριστούμε κ πώς να τα χαρούμε. Κ έτσι γινόμαστε μίζεροι κ αχάριστοι. Έχουμε τόσα αγαθά τριγύρω μας κ ποτέ δεν μας είναι αρκετά κ ποτέ δεν θα πούμε δόξα σοι. Παρά θα γκρινιάξουμε γι’ αυτό το ένα που μας λείπει. Και δεν βγάζω τον εαυτό μου από έξω, ίσα ίσα, ορμώμενη από τη δική μου απληστία τα λέω αυτά.


Μέχρι που κάποια στιγμή χάνεις κάποιες σταθερές από τη ζωή σου και καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όλα αλλάζουν. Κ τότε τα βλέπεις όλα λίγο αλλιώς. Συγχωρείς πράγματα που παλιά σου ήταν αδιανόητα. Προσπερνάς άλλα που κάποτε θα σε ταλαιπωρούσαν για μήνες ή και χρόνια. Αποφεύγεις τη γκρίνια σε όλο της το βάθος . Και κοιτάς τα σοβαρά που είναι και τα πιο απλά. Αυτά που για εμάς είναι αυτονόητα για κάποιους άλλους δεν υπάρχουν καν στο λεξιλόγιο τους.

Καμιά φορά είναι καλό να κοιτάμε τι υπάρχει στο σκοτάδι. Ίσως πέρα από τα τέρατα που τόσο φοβάσαι να υπάρχουν κ άγγελοι που δεν το επέλεξαν να βρίσκονται εκεί, παρά γεννηθήκαν μέσα στη φυλακή και ψάχνουν ένα τρόπο να σωθούν, ένα χέρι κ ένα βλέμμα να πιαστούν. Γιατί η δική τους ζωή δεν ήταν δεδομένη , γιατί η τύχη τους δεν ήταν εξασφαλισμένη. Γιατί παλεύουν για την κάθε ημέρα…

Ίσως σου φαίνεται κλισέ όλη η ιστορία … κ να βαρέθηκες ήδη το άρθρο μου.
Μα πριν μ’ αφήσεις θέλω να ρωτήσεις τον εαυτό σου, πότε ήταν η τελευταία φορά, όπου αποτέλεσε παράδειγμα προς μίμηση; Πότε το παράδειγμα σου άλλαξε τον κόσμο κ τον έκανε λίγο καλύτερο; Πότε ένα ζευγάρι μάτια έλαμψε εξαιτίας σου.. ή κάποιος άλλος είδε το καλό μέσα από τις πράξεις σου κ θέλησε να το συνεχίσει;

Υπάρχουν παιδιά που δεν πηγαίνουν σχολείο γιατί έτυχε να γεννηθούν σε μια πάμφτωχη οικογένεια όπου τα αναγκάζει να βγαίνουν κ να βρίσκουν μόνα τους το ψωμί τους με κάθε τρόπο… κ εσύ μαλώνεις το παιδί σου γιατί δεν πηρέ καλύτερους βαθμούς από τον διπλά.
Υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από την αφαγία στα σχολεία κ εσύ κάνεις , πως δε τα βλέπεις κ δεν έμαθες ποτέ στο παιδί σου να βλέπει την πραγματική ανάγκη κ την αξία της βοήθειας. Υπάρχουν παιδιά, που όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού ανοίγει η κόλαση τους κ εσύ το ακούς και κλείνεις τη δική σου πόρτα. Υπάρχουν άνθρωποι .. Ναι, συνάνθρωποι σου, που σε ένα πλανήτη με εκατομμύρια ανθρώπους νιώθουν μόνοι κ αυτοκτονούν.. γιατί ένας δε βρέθηκε να του απλώσει το χέρι στο σκοτάδι. Αυτό που βλέπεις κ αποφεύγεις .. αυτό που το ξέρεις κ κάνεις πως δεν υπάρχει..αυτό μια μέρα θα χτυπήσει και τη δική σου πόρτα. Άραγε θα βρεθεί κάποιος για σένα εκείνη τη στιγμή.. ; Μήπως όλοι σκεφτούν όπως κ εσύ τότε;

Έγινε η απανθρωπιά και η αχαριστία φυσιολογική και η καλοσύνη μας φαίνεται ψεύτικη ή κουταμάρα. Η απληστία μας κατάπιε και ο μόνος λόγος που υπάρχουμε είναι για τα λεφτά και για το φαίνεσθαι. Ξεχνάμε όμως.. κι αυτό είναι το λυπηρό. Ξεχνάμε πως δε ζούμε για πάντα και πως όταν το αντιλαμβανόμαστε είναι πλέον αργά, καθώς χάθηκε η ουσία και η ζωή.

Ελπίζω με αφορμή αυτές τις σκέψεις μου να σας έδωσα λίγη τροφή για σκέψη.. Η ζωή είναι μικρή , τοσοδούλα θα έλεγα, για να τη χαραμίζουμε. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε λίγο καλύτεροι για εμάς τους ίδιους. Να βάλουμε την ενσυναίσθηση στη ζωή μας και με γνώμονα αυτή να πορευόμαστε. Απλοποιώντας τα πράγματα , κάνουμε πιο εύκολη τη ζωή μας , άρα κ πιο ποιοτική. Να ζείτε με αγάπη, και πάντα αυτή να βάζετε μπροστά. Μπορεί στην αρχή να σας φαίνεται ότι αδικείτε τον ίδιο σας τον εαυτό ή τα αγαπημένα σας πρόσωπα αλλά στο τέλος η αγάπη θα σας επιστραφεί .. και τότε θα με θυμηθείτε…

Σωτηρούλα Ευθυμιάδου