Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

     Η θεά Δήμητρα και ο παντοδύναμος Δίας, είχαν μια πανέμορφη κόρη, που την λέγανε Περσεφόνη. Όταν την αντίκρισε ο Πλούτωνας, ο γνωστός σε όλους, Άδης, ο θεός του Κάτω Κόσμου, την ερωτεύθηκε κεραυνοβόλα και ζήτησε από τον Δία να του επιτρέψει να την κάνει δική του για πάντα. Έτσι και έγινε. Ο Δίας  δίχως να ρωτήσει την Δήμητρα, έδωσε την συγκατάθεση του στον Άδη.

     Ο Πλούτωνας γνωρίζοντας καλά, πως η νεαρή κοπέλα δεν θα πείθονταν έτσι απλά να τον ακολουθήσει για πάντα στο βασίλειο του Κάτω Κόσμου και να ζήσει μια ζωή στο απόλυτο σκοτάδι, σκέφτηκε να την απαγάγει.

     Μια μέρα, λοιπόν, ενώ η Περσεφόνη μάζευε λουλούδια στο Νύσιο πεδίο παρέα με την Αθηνά, την Άρτεμης και  τις  Ωκεανίδες νύμφες κάνανε ένα διαγωνισμό για το ποια θα έβρισε το ομορφότερο λουλούδι. Έτσι, η Περσεφόνη ανέμελη και χαλαρή απομακρύνθηκε από τη συντροφιά της χωρίς να το καταλάβει. Μετά από λίγο η ματιά της βρίσκει έναν πανέμορφο νάρκισσο. Βέβαιη εκείνη για την επιλογή της, σκύβει να τον κόψει. Τότε, η Γη χωρίστηκε στη μέση και από τα βάθη της ξεπρόβαλε ένα άρμα. Οδηγός του άρματος ήταν ο Άδης, όπου με το ένα χέρι κρατούσε τα χαλινάρια και με το άλλο χωρίς καλά καλά να προλάβει να αντιδράσει η Περσεφόνη την άρπαξε. Τι κι αν φώναξε τι κι αν προσπάθησε να ξεφύγει, όλα μάταια. Κανένας δεν πρόλαβε να την ακούσει και ούτε και να την βοηθήσει. Έτσι η Περσεφόνη βρέθηκε στον Κάτω Κόσμο.

     Η ώρα πέρασε και η θεά Δήμητρα έβλεπε πως η κόρη της δεν γύριζε και ανησυχούσε. Οι μέρες περνούσαν και η θλίψη της όλο και μεγάλωνε. Η πλάση άρχισε να μαραζώνει και αυτή. Κανένας δεν τολμούσε να μιλήσει στη θεά. Και όπου κι αν ρωτούσε για την κόρη της κανένας δεν την είχε δει. Μετά από πολύ καιρό, ο Ήλιος την λυπήθηκε και πήγε και της είπε που βρίσκεται η αγαπημένη της κόρη.

    Τότε, η θεά Δήμητρα έγινε έξαλλη. Πήγε ζήτησε το λόγο από τον Δία και απαίτησε η κόρη της να γυρίσει κοντά της. Στην αρχή, δεν έπεισε κανέναν αλλά όταν απείλησε πως αν δεν της επέστρεφαν την κόρη της, δεν θα άφηνε ποτέ ξανά την πλάση να ανθίσει, ο Δίας την άκουσε, καθώς οι άνθρωποι πέθαιναν από την πείνα, γιατί οι σοδειές τους είχαν καταστραφεί.

     Ο Πλούτωνας μη μπορώντας να παρακούσει τον Δία αλλά και μη μπορώντας να ζήσει χωρίς την αγαπημένη του, σκέφτηκε ένα σχέδιο. Δίνει στην Περσεφόνη να φάει ένα ρόδι. Εκείνη έφαγε μόλις έξι σπόρια . Ο καρπός αυτός θα έκανε την Περσεφόνη να  δεθεί για πάντα μαζί του και να μην θέλει να τον αποχωριστεί.

    Όταν το έμαθε η Δήμητρα αυτό, έγινε πυρ και μανία. Πήγε στο Δία και ζήτησε να διευθετήσει την υπόθεση για να μη γίνει κανένα κακό. Ο Δίας πρότεινε συμβιβασμό για να λήξει αυτή η διαμάχη. Για κάθε σπόρο που έφαγε, λοιπόν, η Περσεφόνη θα έμενε και ένα μήνα κοντά στον Άδη. Έτσι το κορίτσι θα περνούσε το μισό χρόνο δίπλα στην μητέρα της και τον άλλο μισό με τον θεό του Κάτω Κόσμου.

Η θεά Δήμητρα αν και αποδέχτηκε την απόφαση αυτή, δεν σήμαινε ότι συμφωνούσε ή ότι  ξεπέρασε ποτέ τον χαμό της κόρη της με αυτόν τον δόλιο τρόπο. Έτσι, όσο η Περσεφόνη  βρισκόταν στο πλευρό του Άδη, η θεά θρηνούσε και μαζί της πενθούσε και η φύση.  Τα φύλλα έπεφταν από τα δέντρα, η καλλιέργειες  ξεραινόταν και στη Γη έπεφτε η βαρυχειμωνιά. Όταν όμως επέστρεφε στην αγκαλιά της, η θεά πλημμύριζε από χαρά, και η γη συμμεριζόταν τη χαρά της. Όλα πρασίνιζαν, όλα άνθιζαν και επικρατούσε καλοκαιρία!

Έτσι, η Περσεφόνη έγινε η βασίλισσα του Κάτω Κόσμου και με τη διευθέτηση του ζητήματος από τον δίκαιο Δία, κατάφεραν να ηρεμήσουν τα πράγματα. Η Περσεφόνη και ο Πλούτωνας έκαναν τρεις γιους . Τον Ζαγρέα, τον Ευβουλέα και τον Σαβάζιο.

Διασκευή

Σωτηρούλα Ευθυμιάδου